Küçükken herkesi kendim gibi sanırdım. Bütün ailelerin bizim gibi olduğunu zannederdim. Çok derin şeyler de değil tabi, 4-5 yaşlarındaydım sonuçta. Mesela saçlarımı kestirmeye hep babamla, pazar günleri giderdim ve herkesin saçlarını Pazar günü babası ile kestirdiğini düşünüyordum. İlkokulda çalışkan bi çocuktum. Ödevlerimi günü gününe yapardım, öğretmenimi dinlerdim. Ve herkesin böyle yaptığını düşünüyordum. 2-3 sene önce biri “ulan ilkokulda da hiç ödev yapmazdık” dedi de uyandım olaya.

Lafa küçüklükten girdim ama hala var böyle şeyler hayatımda. Kediler nasıl Mart ayında azıyorsa bende Kasım gibi bir hareketlenme başlar. Eurovision’a katılacak isim genelde o zamanlarda belli olur ya hani. Hah işte, o ismi öğrenmek çok önemli benim için. Bir nedeni yok, Eurovision’un sıkı takipçisi değilim. Gamze’ye sordum bugün sende de oluyo mu diye, “ne diyosun yaa” dedi. Olmuyomuş yani. Bir de Mtv’de bir program var. So 90′s adında. Ben bu programın adını içimden kendi kendime söyleyecek olsam, durduk yere So 90′s demiyorum elbette kanalları gezerken denk geliyor o sırada oluyor, “sodoksans” olarak geçiriyorum içimden. Herkes de böyle yapıyordur diye düşünüyordum. Meğer herkes “sonayntiiiz” diyormuş.

Bundan sonra şöyle bir düşündüm, farklı fikirlere kapalı mıyım diye? Ya da bakış açım çok mu dar diye. Sonra şunu farkettim bu tarz şeyler en az 8-9 senedir bende var olan şeyler. Sabit fikirlerde değiller. Sadece basit alışkanlıklar. Ve farkettikçe de eğleniyorum.

Yalan söyleyen bir çocuk değildim mesela. Bir çok çocuk gibi annem ya da babam ya da başka bir büyük birey konuşurken karşısındakine mecburen bi yalan söylerse “aa o öyle değildi ki yaaa, hani şöyleydi” diye atlardım. Onlarda zor durumda kalırdı tabi ama şimdi bakıyorum da komik yahu.

TRT 1′de Çiçek Taksi diye bir dizi vardı, 1998-99 yılları. Çok izlerdim o diziyi. Herkes de izliyor sanıyordum. Bir gün Cenk diye bir arkadaşımla konuşurken “o ne yaa” dedi. Ciddi ciddi şaşırdığımı hatırlıyorum. Meğer o da Nickelodeon’da Pith&Pith’i izliyormuş. Sonra ortak bir karar aldık Cenk ile, bir gün Çiçek Taksi’yi bir gün Pith&Pith’i izledik.

Neyse konumdan sapıyorum hemen toparlayayım, bitireyim. Çocukluğun saflığı denilebilir sanırım bu duruma. Küçükken sandığım ve inandığım bu durumu şimdi sadece umabiliyorum, hayal edebiliyorum. Herkesin eşit olduğu, imkanlarının farklı olmadığı bir dünya…