Mizah kategorisi

“Yalanlarla büyüdüm ben. Ama öyle bildiğiniz yalan hayatlar gibi de değildi benimkisi. Evlatlık filan değildim yani. Daha farklı şeylerdi yaşadıklarım. Bunları birinci tekile indirgemek de doğru olmaz aslında. Bütün bir ’84 nesli böyle büyüdü, uyutuldu, unutuldu.
Lisede çok boy atarsın.
Üniversitede kızlar teklif ediyomuş oğlum!
İleride çok kızın canını yakıcaksın, bakma şimdi.
Eda, Sertap, Canan senden hoşlanıyomuş abi!”

İşte! Yazmaya başladığım kendi hayatımı anlatacağım kitabımın ilk cümlelerini okudunuz. Nasıl? İlkokul öğretmenimin dediği gibi  ”İyi yazar olur senden, şu anlatıma bak be!” dediniz mi sizde. Bir dakika… Bu da mı yalandı yoksa? “Yeter!” diyip masadan kalkıyorum, kalemimi elime almam artık. Bi anda hayatı sorgulayıp ani kararlar vereyim diyorum. Bodrum bu mevsimde güzel olur derler diyip atlıyorum otobüse. Yolculuk güzel başlıyor, muavinle aramızda dostane bağlar olduğunu düşünüyorum zira bardağıma kolayı bir parmak eksik koymadı. Fakat bu düşüncem uzun süreli olmuyor, otobüsün sarsılması ile bir parmaklık pay elime dökülüyor. Küfrediyorum. O an küfrettiğim için benden nefret eden yaşlı teyze kadar muavinden nefret ediyorum.

İlk molayı Balıkesir’ de veriyoruz. Dinlenme tesisinde birde ne göreyim! Mark Zuckerberg! Hani şu Facebook’ u kuran çocuk. Hemen yanına gidip oturuyorum. Hatırladığım kadarıyla o da ’84 lü. Ufak tereddütüm elinde ki Posta Gazetesi’ ni ve Haydar Dümen’ i okuduğunu görmemle yok oluyor. O bir ’84 lü. Devamını okuyun »